Opowiadanie cz II rozdział III
'Ratunek'

Alex podjął się najbardziej ryzykownej decyzji w swoim życiu. Podszedł kolejno do Freddy’ego, Chici, Springtrapa i Foxy’ego i przytulił się do nich. Animatroniki zdziwione reakcją chłopca uspokoiły się i spojrzały na siebie.

-Dlaczego to r-robisz? Czy po tym co zrobiliśmy ty wciąż nas lubisz?- Spytała Chica

- Każdemu trzeba dać drugą szansę- Wyszeptał z uśmiechem chłopiec- Na nikim nie można od razu stawiać krzyżyka

Chica uśmiechnęła się i wstała. Zaraz po niej zrobili to Springtrap i Freddy. Poszli w stronę drzewa gdzie leżał Vincent. Lecz Foxy cały czas siedział. Unikał wzroku Alexa i miał spuszczoną głowę.

-Co się stało? Dlaczego nie idziesz z nimi?- Zapytał spokojnie chłopiec

-On mnie nienawidzi- Wyjęczał lis- Zawiodłem go… Zawiodłem wszystkich… Oni mnie nienawidzili za to że mu pomagałem

- On wciąż cię lubi. Musimy mu pomóc- Zapewnił go Alex- On umiera, bez twojej pomocy nic nie zdziałamy

- Umiera?!! Co mu się stało?!!- Foxy był wyraźnie zszokowany tą wiadomością

- Ma prawie zmiażdżoną kostkę. Wpadł w sidła zastawione przez kłusowników- Wymamrotał chłopiec po czym pomógł wstać z kolan animatronikowi

Szybko podeszli do drzewa. Alex zobaczył, że rekonstruktor leży nieprzytomny na ziemi i wymienił ze Springtrapem groźne spojrzenie.

- No co?!! To nie moja wina, że zemdlał gdy nas zobaczył!- Krzyknął Springtrap

Chłopiec westchnął i przewrócił oczami. Podszedł w ich stronę i spojrzał w stronę rannego. Freddy trzymał go za ramiona by się nie rzucał. Gdy Chica opatrywała jego ranę od czasu do czasu pojękiwał. Gdy skończyła dokładnie zabandażowała nogę Vincenta, a Freddy wziął go na ręce i zaniósł do wnętrza pizzeri. Springtrap zrobił to samo z drugim mężczyzną. Chłopiec przez dłuższą chwilę zastanawiał się skąd animatroniki wzięły bandaże i wodę utlenioną. Wchodząc do budynku spostrzegł że apteczka -znajdująca się wcześniej w holu- zniknęła.

Ponieważ zasilanie i ogrzewanie były wyłączone, w środku budynku było ciemno i zimno. Chłopak by nie wywrócić się ponownie szedł przez korytarz dotykając ściany. Nagle zaczął kaszleć. Przypomniał sobie swój upadek do rzeki. W duchu modlił się by nie okazało się że jest poważnie chory. Nagle zapaliło się światło, to Chica włączyła zasilanie budynku.

-Dlaczego siedzieliście w ciemności?- Zapytał chłopiec

- To pomagało nam się opanować…- Odpowiedziała i rozmyśliła się- A dlaczego ty kaszlesz? Czy jesteś chory?

-Wszystko jest w porządku…- zaczął chłopak

-Nic nie jest w porządku- przerwała Chica- Widzę że jesteś głodny i zmęczony, musisz odpocząć i coś zjeść. Chodź za mną.

Alex nie zaprzeczając ruszył za nią. Doszli do kuchni. Tak jak mówił przed wyjazdem Rekonstruktor, światło w tym miejscu nie działało.

-Ehh… znowu to samo… poczekaj tu, a ja zrobię ci coś do jedzenia- westchnęła

Z kuchni dochodziły dziwne hałasy, a nawet dźwięk tłuczonego szkła. Po dłuższej chwili Chica wyszła z pomieszczenia z parującą pizza. Zaprowadziła chłopca do pokoju z wieloma stołami na których stały czapeczki urodzinowe i papierowe talerzyki. Posadziła chłopca przy stole w rogu pomieszczenia i położyła przed nim pizzę. Chłopiec, który nie jadł nic od kilku dni od razu rzucił się na jedzenie. Gdy już skończył jeść podziękował i spytał o miejsce w którym mógłby się trochę przespać. Chica zaprowadziła go do Pirat Cove gdzie ułożyła go na stercie podartego materiału. Alex po raz pierwszy od wielu dni mógł spokojnie spać, nie martwiąc się o nic. Było po 13 gdy obudziło go zamieszanie powoli otworzył oczy i wyszedł na korytarz. Zobaczył Foxy’ego i Springtrap’a którzy starali się naprawić drzwi wyrwane z zawiasów. Chłopiec zbyt dobrze pamiętał te drzwi. To był pokój z otwartym szybem wentylacji, tym którym uciekał jeszcze kilka dni przed nimi- animatronikami.

- Widzę że nareszcie się obudziłeś- Powiedział Freddy, który szedł właśnie z naprzeciwka

-Tak- Odparł krótko chłopak

To było jedyne słowo jakie potrafił z siebie wydusić. Szybko ruszył na poszukiwanie Chici. Udał się w stronę kuchni gdzie –o dziwo- było zapalone światło. Chica krzątała się po kuchni w poszukiwaniu czegoś. Gdy zauważyła Alexa od razu się uśmiechnęła. Teraz chłopiec bezpiecznie czuł się tylko w jej towarzystwie. Do Foxy’ego powoli tracił zaufanie.