Opowiadanie cz IV rozdział IV
'głosy'

Mike podszedł powoli do chłopca i pomógł mu wstać. Alex na wpółprzytomny ujął tępym wzrokiem wszystkich zgromadzonych w pomieszczeniu, po czym zachwiał się i upadł na zimną podłogę. Zemdlał.

Było około 3 nad ranem gdy chłopak obudził się w ciemnym pomieszczeniu. Dopiero po chwili zorientował się, że znajduje się w pomieszczeniu które od paru dni służy mu za pokój mieszkalny. Zapewne zaniósł go tu któryś z mężczyzn. Chłopiec powoli podniósł się i wstał, a następnie udał się na korytarz. Gdy znalazł się poza pokojem usłyszał dziwny odgłos z magazynu. Raz po raz rozlegał się metaliczny stukot i pobrzękiwanie czegoś co Alex wziął za klucze, bądź jakieś narzędzia. Chłopak bez dłuższego zastanowienia postanowił sprawdzić co dzieje się w pomieszczeniu, które do tej pory było dla niego okryte tajemnicą. Ruszył bardzo powoli i ostrożnie w stronę magazynu. Znajdował się pod drzwiami gdy nagle odgłosy ucichły. Rozległ się za to znajomy Alexowi, męski głos. Chłopak nie potrafił go rozpoznać ani przypisać żadnej osobie. Usłyszał tylko strzępki pytań i zdań.

-Dlaczego…. Powiedziałeś?! … Wiecznie…. Milczeć… -mówił ledwo zrozumiały głos mężczyzny- pomogę ci… następnym razem na mnie nie licz…

Potem rozległo się coś co zmroziło chłopcu krew w żyłach. Był to przerażający, zniekształcony, metaliczny głos.

-Chcę… pomóc…. Daj…. Pomagać… - powiedział tajemniczy głos, brzmiący bardziej jakby ktoś rozdzierał metalową blachę

-Nie! Więcej nie chcę twojej pomocy! – teraz w głosie mężczyzny można było usłyszeć dziwną wrogą nutę, która następnie przerodziła się w coś innego. Była to nagła rozpacz- Przepraszam…  miałem ci pomóc… a obwiniam cię za wszystko… Przepraszam…

Po chwili do uszu Alexa dobiegł cichy trzask, następnie nastała nieprzenikniona cisza. Chłopiec niepewnie uchylił drzwi magazynu i rozejrzał się po pomieszczeniu. Było puste.