>>>>INFO<<<<
OGŁASZAM PRZERWĘ
DO 15.05.15 NIE BĘDĄ POJAWIAĆ SIĘ NOWE CZĘŚCI OPOWIADANIA
SORY ALE MOJE POMYSŁY SIĘ KOŃCZĄ...

Opowiadanie cz I rozdział IV
'Zniknięcie'

. Z zamyślenia wyrwało go kapanie. W pierwszej chwili pomyślał, że ktoś po prostu nie dokręcił kranu w kuchni. Po jakiejś godzinie ten odgłos zaczął go tak bardzo denerwować, że postanowił sprawdzić co się dzieje. Powoli podniósł się i ruszył ciemnym korytarzem do kuchni, z której dochodził ten denerwujący dźwięk. Gdy stanął w progu i spojrzał na ziemię, prawie się przewrócił. Po podłodze rozlewała się kałuża krwi. Na stole leżało jakieś zwierzę. Było zmasakrowane, a z jego licznych ran kapała krew. Chłopiec podpierając się o ściany zaczął iść w stronę Pirat Cove, ponieważ znajdowało się ono najbliżej kuchni. Ledwo stanąwszy w progu upadł na ziemię. Foxy od razu do niego podbiegł i pomógł mu wstać.

- Co się stało? Dlaczego nie śpisz?- pytał

-Tam… kuchnia… krew…- wymamrotał chłopak i pokazał palcem na przeklęte pomieszczenie

Animatronik bez namysłu poszedł w kierunku wskazanym przez Alexa. Gdy stanął w pomieszczeniu stanął jak wryty i patrzył na martwe stworzenie, wielkimi, przerażonymi oczami. Springtrap właśnie szedł korytarzem i widząc lisa zatrzymał się.

-Coś się stało? Masz minę jakby… - spojrzał w miejsce wskazane przez Foxy’ego i zamilkł

-Trzeba powiedzieć innym… Nie można nikogo wpuścić do kuchni zanim nie zabierzemy stąd tego ‘czegoś’- mamrotał coś dalej pod nosem lisiasty

- Idę po resztę… nie pozwól by zobaczył to Alex albo któraś z tych sióstr- Powiedział Springtrap

-Za późno… on już to widział- wyszeptał Foxy

-Gdzie on teraz jest?!! Dlaczego zostawiłeś go samego?!!- krzyczał i patrzył na lisa z wyrzutem

-w Pirat Cove- odpowiedział krótko animatronik ze spuszczoną głową- przepraszam…

-Idź do niego w tej chwili!- wciąż miał podniesiony głos- No już, idź!

Na korytarzu pojawili się wszyscy którzy byli w budynku. Chica przeczuwając że stało się coś złego więc od razu złapała Emmę i Mary i zaprowadziła je do biura. Lisiasty powoli ruszył w stronę pomieszczenia w którym jeszcze przed chwilą przebywał. Zobaczył że Alex leży blady w kącie, opierając się o ścianę. Patrzył na ziemię i od czasu do czasu miewał dreszcze. Lisiasty podszedł do chłopca, wziął go na ręce i zaniósł do biura. Gdy mijał pokój w którym przebywał Vincent, otwarte drzwi przykuły jego uwagę. Wiedział bowiem że Mike zamknął je by fioletowowłosy nie zrobił niczego głupiego. Uchylił lekko drzwi. Pokój był pusty, a na ścianie widniał wyryty napis: ‘TERAZ MNIE NIE MA… KIEDYŚ WRÓCĘ’. Foxy był prawie pewien że to Vincent dokonał rzeźni na tym stworzeniu. Z powrotem ruszył w stronę biura. Gdy znalazł się w pomieszczeniu położył Alexa w kącie. Chica spojrzała na chłopca z niemalże matczyną troską. Uklęknęła na ziemi i spojrzała na lisa.

- Co mu się stało?- Spytała cicho Chica

- On… jako pierwszy zobaczył to martwe zwierze… Przyszedł do mnie blady jak ściana, ledwo trzymając się na nogach… a ja nie zwarzywszy uwagi na jego stan udałem się do kuchni…- Wyszeptał Foxy, a następnie zmienił temat- Zostań tu z nimi… ja muszę coś pokazać reszcie…

- Dobrze… to idź…- wymamrotała i popatrzyła na Mary i Emmę, które stały pod ścianą i obserwowały sytuację w pokoju.

Animatronik ruszył ku miejscu morderstwa. Nad ciałem stworzenia stał Mike, Scott i Springtrap. Gdy lis wszedł do kuchni Mike spojrzał w jego stronę.

- To mi wygląda na jakiegoś wychudzonego wilka lub kojota…- stwierdził Mike- Kto mógł dopuścić się do takiego czynu? To coś ma wydłubane oczy…  roztrzaskaną czaszkę… rozpruty brzuch…  kończyny ponacinane w różnych miejscach… Ktoś kto to zrobił nie mógł być normalny!

-Ymm… nie chcę was dodatkowo zamartwiać, ale Vincent zniknął- wykrztusił Listasty- Wydrapał coś na ścianie zanim uciekł…

Wszyscy odwrócili się jak na komendę w stronę lisa i patrzyli na niego zdziwionymi oczami.

-Jak to zniknął?!!- Wykrzyczeli wszyscy naraz

-Nie wiem…- zaczął Foxy

- Trzeba go znaleźć!- Krzyknął Scott

Wszyscy wybieli z pokoju i zaczęli przeszukiwać budynek i jego okolice. Po około godzinie, zrezygnowani spotkali się przy głównym wejściu.

-Samochód zniknął… - oświadczył Mike

-Gdzie on mógł pojechać?- zastanawiał się głośno Rekonstruktor

-Zadając pytania raczej się tego nie dowiemy…- powiedział Foxy i udał się do biura, by sprawdzić jak czuje się Alex. Chłopak siedział pod ścianą i patrzył tępo w ziemię. Gdy lis wszedł do pomieszczenia podniósł na niego wzrok, lecz potem znów przeniósł go na podłogę. Chica posłała Lisiastemu bezradne spojrzenie.

-Alex? – spytał Foxy- Wszystko w porządku?

-t-tak… chyba…- wyszeptał chłopiec i spojrzał animatronikowi w oczy- C-co się stało? Szukaliście czegoś…

-Ehh… -westchnął lis- Vincent zniknął… uciekł stąd zabierając nam jedyny środek transportu…

-J-jak to zniknął?- spytał Alex

-Nie wiemy- odpowiedział animatronik i zmienił temat- Czy ty zawsze się tak jąkasz?

-N-nie… po prostu czasami tak mam… jak się czegoś boję…- wyszeptał lekko zawstydzony i znów skierował wzrok na ziemię

Mary i Emma spały na stercie materiału w rogu pomieszczenia, a Chica siedziała na ziemi i je obserwowała. Młodsza dziewczynka miała krótki nerwowy oddech, a od czasu do czasu zaciskała dłonie w pięści. Starsza natomiast oddychała wolno, miarowo, a na jej ustach widniał iście demoniczny uśmiech.

Opowiadanie cz VIII rozdział III
'Koszmar'

Alex siedział w kuchni z Chicą, Emmą i Mary, którą nadal omijał szerokim łukiem. Miał co do niej pewne obawy.

- Co robiłyście same, w lesie?- spytała Chica

-Oni chcieli się nas pozbyć… I to zrobili – wyszeptała Mary

-Jeśli mogę spytać, to o kogo ci chodzi?- zapytała ponownie

Mary zamilkła. Patrzyła tylko pustym wzrokiem w podłogę. Chica dała sobie spokój i wyszła z kuchni. W pomieszczeniu został już tylko Scott, Foxy, Freddy, Springtrap, Alex, Emma i Mary.

-Mary? Coś się stało?- spytała zaniepokojona Emma

- Nie, nic-odpowiedziała krótko

- To ja już sobie chyba pójdę…- wymamrotał Freddy

Poszedł w kierunku wyjścia, a za nim ruszył Foxy , Springtrap i Rekonstruktor. Alex został sam na sam z dziwnymi siostrami. Postanowił również wyjść z kuchni. Po drodze usłyszał rozmowę Mike’a przez telefon. Mówił coś o problemach z Vincentem. Chłopiec nie do końca zrozumiał o co mu chodziło. Poszedł do pokoju w którym nocował poprzedniej nocy i postanowił iść spać. Było już około 12 więc wydawało mu się że jest to rozsądna decyzja. Leżał przez dłuższą chwilę sam, w ciemności próbując pozbierać myśli. Gdy w końcu zapadł w niespokojny sen miał koszmary. Najczęściej o tej samej treści. Stał na drodze, a wokół niego rozciągało się pustkowie. Z daleka, na środku drogi można było dostrzec ludzką, kobiecą sylwetkę. Nagle obraz zmieniał się i pojawiały się kruki. Całymi stadami krążyły wokół dziewczyny, gotowe do zanurkowania w jej stronę. Gdy chłopak tylko ruszał w jej stronę, kruki rzucały się na niego i rozrywały jego ciało szponami i ostrymi dziobami. Wtedy dziewczyna uśmiechała się ukazując ostre, ociekające krwią zdecydowanie nieludzkie zęby.  Drugi z koszmarów ukazywał las. Pośród drzew leżało jakieś ciało. Była to Emma. Alex rozpoznał ją po niebieskiej sukience i blond włosach. Jej twarz była zastygnięta w przerażeniu. Z  kącików jej ust biegły smugi po zaschniętej krwi, a na szyi widoczny był ślad po sznurze. Nadgarstki miała obtarte i sine. Koszmar przerywał się w chwili gdy pojawiała się blada postać o czarnych włosach. Chłopak cały czas budził się zlany zimnym potem. Było około 3 gdy postanowił nie spać. Po głowie wciąż chodziły mu te dziwne sny. Bał się.

Opowiadanie cz VII rozdział III
'Ból'

Odszedł nie oglądając się za siebie. Fioletowowłosy zaczął dobijać się do drzwi, lecz po chwili uspokoił się i usiadł pod ścianą. Wyciągnął z kieszeni swój długi nóż i uśmiechnął się. Spojrzał na swoje całe pokryte w bliznach przedramiona. Powoli zbliżył ostrze do prawej ręki, przyłożył je do skóry. Od dnia w którym zamordował pierwsze dziecko wpadł w nałóg. Musiał sprawiać komuś ból. Lecz nie było komu. Vincent przycisnął mocniej nóż do skóry. Sprawianie sobie bólu powodowało u niego dziwną satysfakcję. Z jego ręki kapnęła pierwsza kropla krwi. Przycisnął nóż jeszcze mocniej i przejechał nim powoli po przedramieniu. Z rany zaczęła sączyć się szkarłatna ciecz. Po chwili po jego ręce spływały małe stróżki krwi. Mężczyzna odchylił głowę do tyłu i oparł ją o ścianę. Zamknął oczy i zacisnął dłonie w pięści.

-Już nie długo nie będziesz musiał się okaleczać, tak nie będziesz musiał- szeptał sam do siebie- One są twoim głównym celem… głównym celem

Otworzył oczy i powoli wstał. Uśmiech psychopaty jak zwykle widniał na jego twarzy.

Opowiadanie cz VI rozdział III
'Spotkanie'

- Alex. Co się sta… Kto to jest? – spytała zaglądając przed drzwi Chica

- To jest Emma…- zaczął

- Chodź tu do mnie, nie bój się. Na pewno jesteś głodna, chodź za mną- powiedziała i zachęciła gestem Chica

Dziewczynka zrobiła krok do przodu i popatrzyła na Alexa swoimi wielkimi oczami.

- Mam siostrę… ona gdzieś tutaj jest- szepnęła i ruszyła za animatronikiem

Chłopiec długo zastanawiał się nad jej słowami. Stał jeszcze chwilę przed budynkiem wpatrując się w niebo. Z zamyślenia wyrwał go szum w uszach. Spojrzał w prawo. Po drugiej stronie drogi stała mała dziewczynka o czarnych włosach i bladej skórze. Była ubrana w bordową sukienkę w czarne serca.

-K..kim jesteś?- Spytał zaniepokojony chłopak

Gdy powoli weszła na parking, Alex ujrzał że jest ona niewiele od niego niższa. Jej twarz miała dziwny kamienny wyraz, który powodował u chłopca ciarki. Uśmiechnęła się. Był to uśmiech tak bardzo przerażający, że chłopak cofnął się gwałtownie i potknął o krzywy krawężnik. Upadł raniąc całe przedramię o żwir. Ona się zbliżała, szła powoli z tym dziwnym uśmiechem. Gdy stała krok od niego uniosła rękę. Chłopiec na wszelki wypadek zamknął oczy. Nic się nie działo. Otworzył oczy i ujrzał że dziewczyna chce pomóc mu wstać! Przyjął pomoc, a gdy stanął na nogach wolał jednak zachować od niej bezpieczną odległość.

- Jestem Mary… była tu może moja siostra?- spytała

-t..tak, przed chwilą tu była…- odpowiedział wciąż przerażony Alex

- A gdzie teraz podziewa się moja siostrzyczka?- zapytała sztucznym przesłodzonym głosem

Chłopiec nie odpowiedział. Stał tylko i patrzył się w ziemię. Wiedział że to źle się skończy.

-Odpowiadaj kiedy do ciebie mówię! Masz mi powiedzieć gdzie ona jest!- krzyknęła innym już tonem.

Złapała chłopca za ramiona i wbijając mu paznokcie w skórę zaczęła pchać go w stronę ściany. Gdy uderzył plecami w ścianę złapała go za gardło. Zaciskała ręce coraz mocniej dusząc go. Alex teraz dokładnie widział jej oczy. Jej tęczówki były w kolorze rubinu. Po chwili uścisk jej dłoni zelżał, a po policzku spłynęła łza. Mary całkowicie zwolniła uścisk i spuściła wzrok.

- Przepraszam… ja nie chciałam cię przestraszyć ani zabić…- powiedziała cicho- Przepraszam…

-J..jest w pizzeri- wyszeptał trzęsąc się

- Zaprowadź mnie- rozkazała i szarpnęła go za rękaw w stronę wejścia do budynku. Alex zaprowadził ją niechętnie do kuchni, gdzie były Chica i Emma. Gdy Mary zobaczyła siostrę podbiegła do niej i ją przytuliła.

-Nic ci nie jest? – spytała – Dobrze się czujesz? Widzę że zrobili z tobą to samo co ze mną parę lat temu…

- Wszystko jest dobrze…- zaczęła Emma ale przerwała w pół zdania

Chica posłała chłopcu zdziwione spojrzenie po czym spytała drugiej dziewczyny czy nie jest głodna. Alex nie usłyszał odpowiedzi ponieważ wyszedł z pomieszczenia. Udał się na poszukiwanie reszty animatroników, Mike’a i Scott’a. Znalazł ich wszystkich w biurze. Siedzieli nad jakimiś papierami i prowadzili dyskusję. Na widok chłopca przerwali i popatrzyli po sobie, nie znając powodu wizyty. Chłopak wyjaśnił że przyszedł by opowiedzieć co się właśnie stało. Gdy skończył wszyscy powoli ruszyli korytarzem do kuchni. Mężczyźni i animatroniki zapoznali się z siostrami.

- Nie można mówić o tym Vincentowi… One są w niebezpieczeństwie… - wymamrotał Scott do Mike’a

- Ale o czym nie mówić? – Spytał Vincent stając w progu

Spojrzał na Mary i Emmę. Jego oczy zalśniły, a dłonie zacisnęły się w pięści. 

- Kimże jesteście, młode damy?- spytał z udawanym akcentem

Mike chcąc zachować pozory, złapał fioletowowłosego za nadgarstek i zaczął ciągnąć do wyjścia.

- A jak tam z twoją nogą? Widzę że cię boli. Powinieneś odpoczywać- mówił posyłając mu porozumiewawcze spojrzenie

- Ale mnie nic nie… - zaczął ale Mike kopnął go w nie do końca wyleczoną kostkę. Vincent jęknął z bólu

- Musisz już iść- powiedział i wyprowadził mężczyznę z kuchni zamykając za sobą drzwi.

- Co ty wyprawiasz?!!- krzyknął ranny

-Zbyt dobrze cie znam by wiedzieć jak to się skończy!- odpowiedział mu niebieskooki

Zaciągnął Vincenta do pokoju, zostawił go tam i zamknął drzwi na klucz.

- To dla twojego dobra… naszego dobra- Szepnął